Wat liefde bouwt …

Thema: een warme geloofsgemeenschap Bijbellezingen: Mattheüs 25, 14-30 1 Thessalonicenzen 3,1-13 Overdenking De gemeente van Tessalonica Paulus trekt de wijde wereld in. Vorige keer hebben we al even stil gestaan bij de haven- en handelsstad Tessalonica in het Noorden van Griekenland, waar hij ook voet aan wal heeft gezet en een christelijke gemeente gesticht. Een bruisende plek waar vele culturen, religies en tradities elkaar ontmoetten en waar de gemeente van Christus nogal wat vijandigheid tegen kwam, maar tegen de klippen op uitgroeide tot een warme geloofsgemeenschap. Paulus was er lang niet gerust op, of het allemaal wel goed kwam met die gemeente in Tessalonica. Zo klein, zo kwetsbaar, zoveel tegenstrijdige invloeden. En de toon die hij in zijn eerste brief aan de Tessalonicenzen hanteert is er één van warme bezorgdheid en van opluchting als blijkt dat het toch best wel goed gaat daar in Tessalonica. Ach ja, een apostel is ook maar een mens, die het best wel eens aan vertrouwen en geloof ontbreekt. Maar de liefde die daar in Tessalonica is geplant blijkt de liefde van God te zijn en die werkt gewoon. Het is een brandende liefde die blijvend wordt gevoed door de Heilige Geest. Of Paulus of een andere apostel nou in de buurt is of niet. En dat is mooi, want die liefde is niet afhankelijk van mensen met al hun falen en onzekerheden, het is de liefde die van God komt en in de gemeente van Christus vrijelijk kan stromen. Een liefde die in het universum en in de hele schepping is ingebakken en wordt doorgesluisd naar waar zij nodig is, maar het is net of in de gemeente de sluisdeuren wagenwijd open gezet zijn zodat de liefde vrijelijk alle kanten kan op stromen. Over talenten en taken Ik denk ook, dat we het hier hebben over de eigenlijke taak van de gemeente van Christus. De Evangelielezing van deze zondag is de gelijkenis van de talenten. Het bekende verhaal van de heer die op reis ging en niet wist wanneer hij terug zou zijn. Hij gaf aan zijn dienaren talenten – zeg maar een som geld – in bruikleen, aan de één tien, aan de ander vijf en aan weer een ander één, al naar gelang wat ze aan konden. En hij gaf ze ook de vrijheid om er mee te doen wat ze wilden. Alles mocht, als het geld maar gebruikt werd op een manier dat iedereen er wat aan had. De heer, namelijk dat zijn investering groeide, de dienaar, namelijk dat hij (of zij) kon gaan doen waar zijn hart lag en de mensen waarvoor hij waarde ging creëren, namelijk dat ze eerlijk waar voor hun geld kregen en er ook nog een goed gevoel aan over hielden. En of je nou veel of weinig talenten had gekregen maakte niet zoveel uit. Als je er maar wat zinnigs mee ging doen. Het talent in de grond begraven en er niets mee doen was het enige dat niet kon. Zo gaat God met zijn kinderen om. Het gaat niet om maximale winst voor de eigenaar, het gaat om maximale waarde voor zoveel mogelijk mensen. En waar kun je dat beter realiseren dan in de gemeente van Christus gevoed door de universele liefde van God en in praktijk gebracht met hulp van Zijn Heilige liefdevolle Geest. Iedereen is in dat proces even belangrijk en zo zetten we samen de sluisdeuren open waardoor de liefde vrijelijk kan gaan stromen. En dat gaat dan alle kanten op: in de gemeente zelf en door de gemeente de wereld in naar noord naar zuid, naar oost naar west, waardoor de geloofsgemeenschap ook van waarde wordt voor de buitenwereld, de warmte die ze krijgt niet voor zich zelf houdt maar gaat delen met iedereen die haar pad kruist. Hoe je dat allemaal moet organiseren is best wel lastig en daar moet je verstandig mee omgaan, maar in wezen ligt de echte taak van de gemeente in het ontvangen en doorgeven van de liefde van God, waarmee mensen weer moed krijgen en zin en betekenis in het leven. Over liefdevolle energie De liefde heeft een waarde in zich, die niet kapot te krijgen is. Immers wat liefde bouwt dat blijft bestaan. De liefde is geduldig, zoekt zichzelf niet, rekent het kwaad niet aan, vindt vreugde in de waarheid, zegt Paulus in 1 Korinthe 13. Maar dat is niet het enige. Ik geloof dat er op het moment een enorme strijd gaande is in de hemelse gewesten en op onze planeet tussen liefde en haat, verbondenheid en scheiding, opbouw en vernietiging, echte waarde en gebakken lucht. De hele schepping staat op z’n grondvesten te schudden in deze strijd tussen goed en kwaad. Het zoemt rond in de hele cultuur, er groeien nieuwe waarden in de crisis, nieuwe spiritualiteit in de materiële werkelijkheid. En wij staan daar als gemeente van Christus midden in. Natuurlijk de tegenpolen botsen en dat gaat er heftig aan toe. Maar zo simpel is de verhouding niet tussen goed en kwaad. Het zijn niet alleen maar tegenpolen die helder met elkaar botsen. Het goede houdt ook altijd wel iets verkeerds in zich en andersom is het kwaad nooit alleen maar kwaad. En dan wordt het ingewikkeld. Zit er echt geen greintje egoïsme in mijn liefdevolle houding naar de wereld toe? Hoe kan ik evenveel van mij zelf als van mijn tegenstander houden, die echt lijnrecht tegen mijn goede bedoelingen ingaat? Bij dat soort vragen val ik ook maar weer terug op de apostel Paulus, die in zijn brief aan de Romeinen zegt, dat waar het kwaad toeneemt de genade van God nog meer toeneemt. Het is de liefde van God die als zelfstandige kracht onder de hele schepping, het hele universum werkzaam is en ook altijd zal blijven. Zij kan hier om zeep geholpen worden, maar steekt even verderop de kop weer op. En het is die liefdevolle energie die ons draagt door moeilijke tijden heen. De Bijbel staat er vol van en wij, wij worden er blij van. Een warme geloofsgemeenschap We mogen vandaag weer drie mensen verwelkomen in de kerkenraad en hen in het midden van de gemeente bevestigen in hun ambt. Het gemeentewerk gaat gewoon door. Maar pas op we hebben elkaar wel nodig, want het is lang niet zo vanzelfsprekend en gemakkelijk om in de universele liefdevolle energie van God te blijven geloven als alles en iedereen om je heen in zichzelf keert of in elkaar dondert. Juist dan is het zo belangrijk om op die zelfstandige kracht die de schepping gaande houdt te blijven vertrouwen, om de liefde te ontvangen, met elkaar te ervaren en te delen, en ook door te geven aan de wereld. Nou ja, daar zijn we dan gemeente voor denk ik dan maar. Dat doen we door feest te vieren wanneer het maar kan. En vandaag hebben we ook weer een feestje, want we kunnen weer vooruit denken als het om kerkenwerk gaat. Dat doen we ook door er te zijn voor mensen die het moeilijk hebben. Gelukkig zijn er veel mensen die bezoekwerk doen, zodat het niet allemaal op de kerkenraadsleden neer komt, zijn er mensen die zich met de financiële en ledenadministratie bezig houden, met het beheer van de gebouwen, met mooie diaconale projecten en ga zo maar door. Iedereen is weer goed in iets anders en is op haar of zijn eigen manier van waarde. En als dat samenkomt in een mooie harmonie is ook iedereen in de gemeente van Christus even waardevol en belangrijk. En samen bouwen we verder tot eer van de Eeuwige, en tot heil van onszelf en de ander. En daarbij worden we ook nog regelmatig gevoed aan de tafel van de Heer, krijgen we leeftocht zodat we de reis kunnen volbrengen en sturen we een boodschap van hoop en doorleefde idealen de wereld in. Bijzonder. Zet de sluisdeuren maar open, want het is werkelijk een mooi, een blij vooruitzicht dat ons streelt, om het maar eens in de taal van de psalmen te zeggen. Voorbeden Lieve God, Dank U wel, dat we steeds weer worden gezegend met oervertrouwen in Uw universele liefde en met de brandende vurige liefde van Uw Heilige Geest die ons in beweging brengt en houdt. Heer help ons om die zegen niet voor ons zelf te houden, maar om de sluisdeuren wagenwijd open te zetten, zodat Uw liefde een werkzame kracht wordt in onze eigen gemeente en in de wereld die ons omringt. Dank U wel Heer, dat er zoveel mensen zijn die verantwoordelijkheid willen nemen in Uw gemeente. Dank U wel, dat U ons verenigt rond Uw tafel en dat we daar U en elkaar mogen ontmoeten zoals we echt zijn. Laat ook de leeftocht die we van U krijgen ons helpen om onze reis door de tijd met vertrouwen en dankbaarheid voort te zetten. Wees met allen die het moeilijk hebben, zij die rouwen, zij die ziek zijn en misschien wel hun eigen dood in de ogen moeten zien, en ook aan hun dierbaren die afscheid moeten nemen, zij die verdwaald raken in de warboel van de tijd, zij die materiële of psychische schuld ervaren. Lieve God verwarm ons hart met Uw warme glimlach als wij stil worden voor U. En verwarm ook al die mensen die wij in de stilte aan U opdragen. Stil gebed Onze Vader Ik zou het fijn vinden als je op de gedachten in deze preek of in andere preken wilt reageren. Op de vaste pagina’s Preken vind je overzichten van alle op dit weblog gepubliceerde preken, die je vervolgens elk afzonderlijk kunt aanklikken.