Geloof in beweging

oktober 25, 2008

Storm op de Atlantic

Filed under: Algemene blogposts,Artikelen — Jan Vaessen @ 10:00 am
André Meiresonne heeft een mooi boek geschreven met de titel Vrij, leef je eigen leven (Uitgeverij Quist, Leidschendam, 2008). Ieder leven kent z’n ups en downs, is een soort golfbeweging van hoogte- en dieptepunten. Vooral hoe je omgaat met de crisissen, die zich in je leven voordoen, speelt in het boek een belangrijke rol. Zo belangrijk dat André mij vroeg om bij de presentatie van zijn boek het verhaal te vertellen van de storm, die ik ooit als jongen van 17 heb meegemaakt midden op de Atlantische Oceaan. Op zijn verzoek zet ik dat verhaal ook maar op m’n weblog, zodat hij ernaar kan verwijzen.

Ik werkte als bellboy – zeg maar picolo – op de Ms. Nieuw Amsterdam, het inmiddels gesloopte klassieke cruiseschip van de Holland Amerika Lijn. We maakten cruises vanuit New York naar de Caribbean. Op één van die reizen zag ik ter hoogte van Miami de Apollo 13 vertrekken op een ruimtemissie die desastreus zou aflopen. Dat was voorspeld door een Amerikaanse toekomstvoorspeller aan wie juist door die voorspelling nogal wat geloof werd gehecht. De zomertijd is in de Caribbean het orkaanseizoen en dus maakten we in die periode trans-atlantische reizen van New York naar Rotterdam en terug.
Op één van deze oversteken werden we midden op de Atlantische Oceaan geconfronteerd met een zware storm – windkracht 12, orkaankracht dus. Nu had die bekende toekomstvoorspeller dit voorzien en voorspeld dat de Nieuw Amsterdam in die storm ten onder zou gaan en met man en muis zou vergaan. Dat gerucht deed de ronde toen we een paar dagen buitengaats waren op weg naar Rotterdam en het werd steeds sterker. Iedereen begon bang te worden, passagiers zowel als bemanning. Gelukkig kwamen we van het ene moment in het andere in die storm terecht. Er was gewoon geen tijd meer voor paniek, het grootste gevaar op zo’n schip met bijna tweeduizend mensen aan boord. De passagiers waren allemaal te zeeziek om nog een stap te kunnen verzetten en de bemanning, die weinig anders te doen had, bereidde zich voor op de dood. Onze enorme oceaanstomer was een speelbal geworden van torenhoge golven, gegeseld door de orkaan waarin we waren terecht gekomen.

Ik was al een tijdje aan boord en had geleerd om bij ruw weer de verschijnselen van zeeziekte wat onder controle te houden door naar buiten te gaan en de frisse lucht op te zoeken. En dat had ook nog een psychologisch effect, je kijkt namelijk het gevaar recht in de ogen. We mochten natuurlijk niet op het voordek komen. Je zou daar door de eerste de beste golf worden weggespoeld. En dus ging ik helemaal naar boven naar het zogenaamde boat deck. Daar stond ik in mijn eentje midden in een kleine donkere en woeste wereld, midden in een brullende natuur die zichzelf in z’n meest verwoestende kracht en macht aan mij openbaarde, mij voor te bereiden op m’n eigen dood.
De diepste emotie, die ik ooit heb ervaren in m’n hele leven, had ik daar in m’n eentje op dat boat deck. Het leek op de ervaring van het heilige, fascinans et tremendum, aantrekkelijk en afstotend tegelijk en dat samen in één gevoel. En dus zei ik tegen God: als het mijn tijd is en het eind van mijn leven daar is, dan is dat wat mij betreft okay. Maar lieve God, denk ook aan al die anderen, ik ben niet de enige hier, er zijn er nog een paar duizend. Daarmee had ik ons lot in de handen van God gelegd. Het gevolg was een enorme innerlijke rust en een diepe vreugde, dat ik nu in de gelegenheid was om deze storm op de Atlantic in al m’n vezels, met m’n hele wezen, te gaan beleven.

Geleidelijk aan begonnen de dikke wolken wat te breken. Een stralende zon ging schijnen in een diepblauwe lucht. De wereld rond het schip werd groter en groter, terwijl de storm de golven nog even hard voortjoeg als voorheen. Nu is het zo, dat als een golf z’n hoogtepunt bereikt, ze breekt en er boven die golf een watergordijn ontstaat, waarin de zon dan een prachtige regenboog schildert. En was de regenboog niet het meest universele teken van de hoop? Er waren natuurlijk honderden brekende golven om ons heen en overal regenbogen zo ver je kon zien. En ineens was ik niet meer alleen. Sommige bemanningsleden waren ook naar boven gekomen om het wonderlijke spektakel te aanschouwen. We waren gewoon sprakeloos en konden er niet genoeg van krijgen. En we daalden af, dek na dek, toen de storm wat begon te luwen, om maar op dezelfde hoogte te blijven als de brekende golven met hun talloze regenbogen.
We waren niet in de storm gebleven en we werden omringd door hoop. De ongestructureerde chaos van de natuur in z’n meest elementaire vorm had ons gedragen en produceerde nu honderden regenbogen om ons heen. Het was alsof God tegen ons zei: wees niet bang, jullie mogen dan kwetsbaar zijn, maar je bent wel waardevol in mijn ogen. Leef dan en wees waardevol voor elkaar.

André, dank je wel voor je mooie, waardevolle boek. Ik wens je toe, dat het ook een waardevol lezerspubliek zal vinden.
Jan

Ik zou het leuk vinden als je op de gedachten die hier of elders zijn verwoord wilt reageren. Op de vaste pagina Algemene blogposts vind je een overzicht van alle blogposts in de categorie ‘Algemeen’, die je elk afzonderlijk kunt aanklikken.

4 reacties »

  1. Een prachtig verhaal, Jan, en een geweldige ervaring!

    Het maakt ook duidelijk wat al die indrukken bij mensen in beweging zet. En welke betekenissen ze daar allemaal aan gaan hechten.

    Ondertussen deed de bemanning verder gewoon zijn werk,
    bleef het schip drijven, en braken al die miljarden waterdruppeltjes gewoon het licht in kleuren, zoals Huijgens het al verklaarde.

    Reactie door greald — oktober 27, 2008 @ 9:38 am | Beantwoorden

  2. Dag Jan,

    Wat een schitterend verhaal, steeds weer!

    Ik ben blij en dankbaar dat je het op de presentatie van mijn nieuwe boek hebt willen vertellen.

    Gesproken maakt het indruk, op schrift evenzeer (hoewel je jouw sonore stem natuurlijk wel mist 😉

    Ik zal met plezier naar jou en dit stuk verwijzen!

    Andre Meiresonne

    Reactie door André Meiresonne — november 3, 2008 @ 11:54 am | Beantwoorden

  3. […] Klik hier om het hele verhaal te lezen op Jan zijn weblog. Waar nog veel meer moois te lezen is. […]

    Pingback door André Meiresonne » Storm op de oceaan — november 3, 2008 @ 12:24 pm | Beantwoorden

  4. Ik heb net in het echt gezien wat Jan Vaessen bedoelt! Het stormde op Scheveningen. Een noordwestenwind stond pal op de kust. De lucht was blauw, met hier en daar een wolkje. En ondertussen waaide het hard!

    De golven sloegen wel tien meter hoog tegen en over het havenhoofd. En als bij een waterval liep het water aan de andere kant in een dicht gordijn naar beneden. In dat opspattende en neerkomende water scheen de zon.

    Met de zon in mijn rug en de wind van voren heb ik staan genieten van de regenbogen die steeds weer ontstonden. In die waterval. Op Scheveningen. En toen moest ik denken aan Jan en zijn storm op zee.

    Reactie door André Meiresonne — november 21, 2008 @ 2:36 pm | Beantwoorden


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: