Geloof in beweging

april 18, 2014

Ubi Caritas

Filed under: Algemene blogposts,Artikelen — Jan Vaessen @ 10:08 am

Een reis naar de oecumenische kloostergemeenschap Taizé in Frankrijk
Een initiatief vanuit de Protestantse Gemeente in Gasselte (Piet Vlasblom)
Belangstelling?

Ik zou wel eens willen weten…….wie er geïnteresseerd is in een bezoek aan Taizé om daar stil te staan bij het graf van onze overleden broeder Frank uit Kostvlies, Gasselte. Ook zijn thuis dáár te ervaren, lijkt me geweldig.
Je moet in ieder geval rekening houden met minimaal een 3-daagse onderneming,1 dag voor de heenreis ,1 dag verblijf ter plaatse, 1 dag voor de terugreis. Dat betekent 2 overnachtingen in het klooster.
In ieder geval reizen we met een door ons gehuurde bus,of busje,of met openbaar vervoer.
Wanneer we gaan is nog niet vast te stellen. Een overweging is, als dat ook voor het klooster uitkomt , om bijvoorbeeld in april,de geboortemaand van broeder Frank,in 2015 te gaan.
We willen graag weten wie zo mogelijk mee zou willen.
Graag vóór 15 mei a.s. even kontakt opnemen!
telefoon:059956536
adres: Ericapark 6, Gasselte
e-mailadres: vls.v@xs4all.nl
Mocht er voldoende belangstelling zijn dan ga ik graag tijd en energie stoppen in de organisatie van de reis naar het midden – oosten van Frankrijk in de buurt van Macon.

Stel je vóór om samen naar dit lied uit Taizé te luisteren en om het eventueel mee te zingen:

    Ubi caritas et amor
    ubi caritas
    Deus ibi est.

vertaling: Waar vriendschap is en liefde, daar is God.

Piet Vlasblom
Ubi caritas….

mei 8, 2012

De lente – vervolg

Filed under: Algemene blogposts,Artikelen — Jan Vaessen @ 12:09 am

In maart schreef ik over de lente, het ontkiemende nieuwe leven, de veertigdagen- of lijdenstijd, Pasen en opstanding uit de dood, mijn longziekte en dat ik tijdje uit de running zou zijn vanwege een operatie aan die long. Ook schreef ik over: verwachting, verwondering, oervertrouwen, termen waar we in de kerk vertrouwd mee zijn en van waaruit we leven. We zijn nu twee maanden verder en het waren een paar bijzondere maanden, althans zo hebben wij ze beleefd. Uiteindelijk bleek alles toch nog weer in een heel ander licht te staan, dan ik en velen met mij hadden gedacht. Een longoperatie wordt niet zo maar uitgevoerd, dan moet men wel een sterk vermoeden hebben van iets ernstigs. Op de dag voor de operatie werd ik opgenomen in het ziekenhuis en voorbereid op de operatie. Terloops werd ook nog tegen me gezegd: oh ja er wordt ook nog een longfoto gemaakt, dat is routine. Stel dat er nog wat veranderd is, dan zou de operatie nog afgeblazen kunnen worden. Maar dat gebeurt haast nooit hoor, voegde ze er ‘geruststellend ‘ aan toe. Na de foto nog een scan en dan de mededeling, dat ik weer naar huis kon. Het plekje op uw long is kleiner geworden en dan opereren we niet stelde de dienstdoende longarts nuchter vast, u mag weer naar huis.

Geen levensbedreigende tumor dus – tumoren groeien alleen maar, die worden niet kleiner aldus de longarts. Wat het dan wel is, is nog steeds niet helemaal duidelijk. Wellicht is het nog een restantje van de longontsteking die ik in december had. Maar rust en medicijnen hebben wel goed gewerkt. Op de laatste foto van 2 weken geleden was het plekje nog weer verder geslonken. Goed nieuws dus en ik ben heel blij dat er uiteindelijk toch niet in mijn long is gesneden. Nu probeer ik rustig aan mijn werk weer op te pakken en ik merk dat ik dat inderdaad rustig aan moet doen. Zo’n proces met zeer intensieve onderzoeken, wel of geen operatie, leven tussen hoop en vrees en je niet fit voelen gaat je niet in de koude kleren zitten. Maar het gaat gelukkig de goede kant weer op. Wat ons in de afgelopen maanden heel goed heeft gedaan is alle aandacht van zoveel mensen. Daarom: heel veel dank voor alle kaarten, telefoontjes, emails en andere vormen van meeleven, al die goede wensen. Het heeft geholpen!

Rustig aan de zomer in dus. Werken in de tuin is fijn om weer wat conditie op te doen. Bezoek- en vergaderwerk in de gemeente en op 20 mei preek ik weer een keer. Op 22 mei weer een retoriekdag in het Witte Kerkje in Gasselte, die dit keer staat in het teken van het thema ‘verbinding’. Je leest er van alles over op de pagina Dag van de retoriek 2012 op mijn site. Daar kun je je ook nog aanmelden. Verder heb ik nog twee maanden studieverlof in juni en juli, waarin ik ook verder ga revalideren om in september weer volop aan de slag te kunnen. Het zijn uiteindelijk de kleine dingen die het doen. Juist die dingen die niet met geld te koop zijn, laten iets van een glimlach van de Eeuwige doorschemeren. En dat gezondheid daarvan niet de minste is, is me wel heel erg duidelijk geworden. Nogmaals dank voor het meeleven en een fijne zomer allemaal!

Ik zou het leuk vinden als je op de gedachten in dit artikel of in andere artikelen wilt reageren. Op de vaste pagina’s ‘Artikelen’ vind je overzichten van alle op dit weblog gepubliceerde artikelen, die je vervolgens elk afzonderlijk kunt aanklikken.

februari 25, 2012

De lente

Filed under: Algemene blogposts,Artikelen — Jan Vaessen @ 4:58 pm

De lente komt er weer aan. Af en toe dan ruik ik hem, voel ik hem en dan denk ik: yes, ik heb er zin in! En dan zit er weer een sneeuwlucht aan de einder en dan denk ik: maart roert z’n staart en april doet wat ie wil. Het kan vriezen het kan dooien en we zijn er nog niet. Carnaval is achter de rug, we hebben Aswoensdag gehad – om de betekenis daarvan voor carnaval te begrijpen is de kerk de aangewezen plek – en in de kerk is een begin gemaakt met het bloemstuk dat ons zal begeleiden in de veertigdagen-, de vasten-, of de lijdenstijd tot aan Pasen. En in die tijd gaat alles wat onder de bevroren aarde al is ontkiemd aan de oppervlakte komen en gaat geleidelijk aan de wereld mooi en groen maken. Het prille jonge groen, dat de bossen in oneindig veel kleurschakeringen gaat tooien, sneeuwklokjes, krokussen, narcissen die dansen op het veld, ik vind de veertigdagentijd altijd een prachtige tijd. Je ziet de vitale krachten en de tegenkrachten met elkaar strijden, maar je weet van te voren al dat het leven uiteindelijk toch zal winnen.

De veertigdagentijd is ook een tijd van bezinning, de kleur van de bezinning is paars en die komt ook in het bloemstuk weer terug. Natuurlijk de tegenkrachten roeren zich, chaos in de financiële, de economische, de politieke wereld, ernstige ziektes, psychische verwarring, ze zijn aan de orde van de dag. Het is goed er bij stil te staan, maar dan ook altijd te bedenken dat onder de bevroren aarde die de vitale krachten wil opsluiten, er van alles sluimert, ontkiemt, tot leven komt. Het leven, de liefde, de verbinding is altijd sterker en zal doorbreken ook al zie je er nu nog niets van. Daarom vind ik de veertigdagentijd zo’n mooie tijd. Het is een tijd van verwachting, verwondering, oervertrouwen. Termen waar we in de kerk mee vertrouwd zijn en van waaruit we leven.

Voor mij persoonlijk – en ons gezin – is de komende tijd een spannende tijd. Jullie weten misschien dat ik met Kerst een longontsteking had. Bij de eindcontrole vond men in de rechter long toch nog een plekje wat er niet hoort. En dat plekje wordt op 7 maart operatief verwijderd. Het is een middenzware ingreep, waardoor ik de komende tijd wel even uit de running zal zijn. Ik moet een pas op de plaats maken met mijn werk in de gemeente. Gelukkig is geen mens onmisbaar en we hebben heel veel fijne mensen die het kerkenwerk al heel lang en met liefde doen. Voor al die mensen geldt, dat ze vertrouwelijkheid van groot belang achten, of ze dat nu hebben beloofd in een officiële plechtigheid of niet. Wij hechten erg aan warmte en vertrouwelijkheid in onze hele gemeente en dus ook in het bezoekwerk. De gespreksgroep zal het ook even zonder me moeten stellen, de lezing over cultuur en religie die voor 21 maart gepland stond zal ik op een later tijdstip houden en mijn preekbeurten worden door collega predikanten overgenomen met gezellig koffiedrinken na elke kerkdienst. Nou ja je ziet het: het werk in het Witte Kerkje gaat ‘gewoon’ door en de vitale krachten van verwachting, vertrouwen, verwondering, liefde en verbinding zullen ook in onze piepkleine gemeente van Christus in Gasselte onder de oppervlakte hun belangrijke werk blijven doen. En niet alleen in Gasselte trouwens.

Mijn 3 Havo en Vwo leerlingen zeiden tegen me toen ik ze had verteld dat ik er een tijdje niet zou zijn vanwege die operatie: meneer word alsjeblieft gauw weer beter, want we hebben helemaal geen zin in vervanging. Ik heb hen beloofd dat ik mijn best voor ze ga doen en dat ik met vertrouwen de komende periode in zal stappen.
De lente komt eraan. Ik zou zeggen geniet ervan met volle teugen, laat je strelen door de uitbundige vitaliteit in de natuur. Ga er mee aan het werk, met geloof, vertrouwen en verantwoordelijkheid. En zoek de verbinding waar dat maar kan, want dat wordt met een warme glimlach gadegeslagen en gezegend door de Eeuwige, die wij dienen.

Heel veel liefs en een warme groet
Jan Chr. Vaessen.



Ik zou het leuk vinden als je op de gedachten in dit artikel of in andere artikelen wilt reageren. Op de vaste pagina’s ‘Artikelen’ vind je overzichten van alle op dit weblog gepubliceerde artikelen, die je vervolgens elk afzonderlijk kunt aanklikken.

december 11, 2011

Waardebepaling achteraf

Filed under: Algemene blogposts,Artikelen — Jan Vaessen @ 1:48 pm

Thema: waardebepaling achteraf: zin of onzin? een persoonlijke worsteling

Deze maanden – november en december – rond ik weer twee leergangen retoriek af. Je gaat met elkaar een jaar lang – één dagdeel per maand – door een leerproces heen, dat door alle deelnemers als waardevol wordt beschouwd. Ze hebben aan het begin een voor iedereen gelijk beginbedrag betaald en dan komt aan het eind van het traject het moment van waardebepaling achteraf – voor welk bedrag mag ik je nog een tweede factuur sturen? Dat was vooraf wel aangekondigd, maar blijkt in de praktijk toch heel lastig te zijn. In de gesprekken daarover heb ik een paar belangrijke inzichten opgedaan, waardoor ik de waardepaling achteraf heb afgeschaft. Die inzichten wil ik graag met jullie delen en wie weet komt er wel een discussie over op gang. Dat zou helemaal mooi zijn.

Twee verschillende ordes van waarde
We hebben het bij de waardepaling achteraf over twee verschillende ordes van waarde. De eerste is gewoon geld, ruilmiddel, papiertjes met symbolische waarde die nauwelijks meer gedekt zijn door iets van concrete, reële waarde als goud (Fort Knox), land (Herman Wijfels) of wat dan ook maar. Eén druk op de knop en je hebt er weer een paar miljard eurootjes bij. Maar heb je te kort aan die papiertjes of staat er op je bankrekening een minnetje voor je saldo, dan word je daar wel in het concrete leven op afgerekend in de vorm van rente, bezuinigingen, enzovoort. Je hebt dat ruilmiddel dus wel degelijk nodig en tegelijkertijd kun je je afvragen wat nu eigenlijk de werkelijke waarde daarvan is. Is deze orde van de financiële waarde meer dan gebakken lucht? Hoe dan?
De tweede orde van waarde is wel ergens door gedekt. Eerst natuurlijk de materiële waarde, maar er zit ook iets in van overwaarde en die dekking is veel moeilijker hard te maken, in cijfers of in geld uit te drukken. Dan heb ik het over bijvoorbeeld sociale overwaarde: een mooie grote tafel die is gemaakt van afvalhout, waaraan prachtige dialogen worden gevoerd, die moedeloze mensen weer op de been helpen en stimuleren om zelf echte waarde te creëren, waarmee ze ook geld kunnen gaan verdienen om zelf in hun eigen levensonderhoud te kunnen voorzien. Of in mijn geval met een retoriekgroep: waarde die niet in geld is uit te drukken als inspiratie, verbondenheid, focus, plezier ervaren in het spreken in het openbaar, enz. Ik noem dit maar de orde van de waarde in real life.

Mijn worsteling met geld en waarde in real life
Ik ben in de afgelopen jaren helemaal enthousiast geraakt over de idealen van de netwerksamenleving, waarin het weer om echte waarde gaat en het gebakken lucht gehalte van de financiële sector meedogenloos aan de kaak wordt gesteld. Wat ik wil is echte waarde delen met iedereen die dat wil, mijn waarde beschikbaar stellen aan iedereen die dat kan gebruiken. Voor mij is dat concreet het geven van cursussen in het spreken in het openbaar geworden aan mensen met een totaal verschillende achtergrond, financiële draagkracht en opleiding. Alleen maar waardebepaling achteraf zag ik niet zitten, mijn schoorsteen moet ook roken. Dus vond ik een combi uit: een vast bedrag vooraf en een door ieder persoonlijk vastgesteld bedrag achteraf, gebaseerd op waardering, financiële draagkracht, enz. Ik dacht, dan zullen de mensen met veel geld het bedrag achteraf hoger stellen, zodat ik mensen ik met minder geld daarmee weer blij kan maken. En zo waande ik mij een soort Robin Hood die aan inkomensnivellering deed. Het lijkt heel nobel, maar het is wel naïef en ook niet echt zuiver of waardevol, zo blijkt in de praktijk.
In de eerste plaats vind ik het zelf heel moeilijk om te bepalen welk geldbedrag ik aan een cursus van 10 dagdelen moet verbinden. Maar daarachter ligt een hele andere vraag en wel de vraag: hoeveel vind ik mijzelf eigenlijk waard? Laat dat de ander maar beslissen, denk je dan. Maar als je bent opgegroeid met een onveilig chakra 1 (postnatale psychose bij mijn moeder), dan gaat het hier over een serieuze problematiek (ben ik wel goed genoeg om te bestaan?) die een ander niet voor mij op kan lossen. En door de waardepaling achteraf verwacht je dat – voor een deel – heel stiekempjes toch wel van de ander, tenminste dat gevoel kreeg ik er bij in mijn eigen persoonlijke situatie. Deelnemers aan een cursus vinden het vervolgens net zo moeilijk om een bedrag achteraf vast te stellen. Wat moet je meenemen in je oordeel, wat zijn de criteria, waar moet je het mee vergelijken, enzovoort en zo verder. Kortom het leek erop, dat ik mijn eigen probleem van waardepaling bij de ander neerleg en dat voelde niet goed.
Hierbij komt nog een ander inzicht, dat ik kreeg van een cursist en dat mij heeft doen besluiten de waardepaling achteraf af te schaffen. ‘Wat je ons laat doen om achteraf de waarde in geld uit te drukken’, zei hij, ‘is dat we met onze rug naar de toekomst gaan staan en alleen maar terug kijken en wat we daar zien aan een geldbedrag koppelen. Dat was het dan, de waarde is bepaald, het verleden in het heden met dat financiële bedrag stopgezet. Maar dan werp je als het ware een dam op naar de toekomst waar de waarde in real life van hetgeen in de cursus is geleerd zelfs nog kan toenemen. Door je te focussen op dat geldbedrag sluit je je af voor de (meer)waarde die niet in geld is uit te drukken en in de toekomst alleen nog maar verder kan groeien. En dat is toch zonde.’ Daar was ik het hartgrondig mee eens.

Het delen van waarde
En zo heb ik de waardebepaling achteraf bij mijn eigen cursussen afgeschaft. Ik bepaal de prijs en die probeer ik zo te bepalen, dat het voor mijn doelgroep op te brengen is, maar ook dat het als echte investering voelt. Dat laatste vergroot namelijk de motivatie om tot aan de eindstreep mee te blijven doen enorm. In de praktijk, zo is mijn ervaring, zijn het juist de mensen die niet zelf voor hun cursus hebben moeten betalen, die gaandeweg afhaken en dat is jammer. Dan heb ik liever een groep met minder maar wel super gemotiveerde mensen, die gaan voor het hele traject.
Geld heeft waarde als ruilmiddel voor producten en diensten, die mensen waardevol vinden. Alleen als het ruilmiddel wordt losgekoppeld van de waarde, die mensen aan die producten of diensten toekennen, kom je terecht in de sfeer van de gebakken lucht, bonussen en financiële crises. En daarom denk ik dat geld een concrete rol moet blijven spelen, waarin iets van waarde wordt uitgedrukt. Maar laat die rol wel een deemoedige, bescheiden rol zijn die dienstbaar is aan de waarde in real life, een rol die juist de waarde in real life in de toekomst nog verder voor anderen laat groeien, zonder dat je daar zelf financieel beter van wordt. Dan krijgt geld weer een koppeling met concrete waarde in real life en wordt het dienstbaar aan een samenleving, waarin mensen hun concrete eigen- en meerwaarde tegen betaling met elkaar gaan delen. Zo creëer je volgens mij een verbinding tussen de twee ordes van waarde – de financiële waarde en de (over)waarde in real life – die elkaar gaan versterken en waarin mensen beter gedijen dan in een samenleving die beide ordes van waarde krampachtig uit elkaar houdt. In de economie – zo leerde ik ooit op het HEAO – gaat het immers om mensen …

Hiermee is mijn worsteling nog niet voorbij en ook niet uitputtend uitgeplozen. De worsteling expliciet maken en publiceren is wel een stap in een proces, waarover ik graag met anderen wil nadenken. Dus als je wilt reageren, graag!

Ik zou het leuk vinden als je op de gedachten in dit artikel of in andere artikelen wilt reageren. Op de vaste pagina’s ‘Artikelen’ vind je overzichten van alle op dit weblog gepubliceerde artikelen, die je vervolgens elk afzonderlijk kunt aanklikken.

juli 1, 2011

De #dagvdretoriek in Gasselte

Filed under: Algemene blogposts,Artikelen — Jan Vaessen @ 8:24 pm
Onderstaand artikeltje over de Dag van de retoriek heb ik geschreven in het kerkblad van de Protestantse Gemeente in Gasselte

Locatie : Het Witte Kerkje in Gasselte
Tijd: een gewone dag in de week in juni
Gelegenheid: Dag van de retoriek
Thema: de omwenteling van macht naar liefde
Aanwezigen: sprekers en belangstellenden uit heel Nederland

Er is iets gaande in de samenleving waarvan we soms een vaag gevoel hebben, soms is het concrete werkelijkheid, soms zitten we er ergens tussenin. Het lijkt wel of het individu hoogtij viert op het moment en allerlei rationele en machtssystemen zijn daarop gebouwd. Tegelijkertijd zijn er heel veel van dat soort systemen aan het instorten en horen we weer geluiden over waarden en normen, over samen dingen doen, over de waarde van relaties als basis van onze cultuur, over positief denken, warmte en liefde waarmee die systemen op een nieuwe manier gefundeerd en gevuld gaan worden. Aarzelend vaak, schoorvoetend, maar toch is er een beweging merkbaar die de goede kant op gaat.

Het was fijn om met zo’n zestig mensen (voor een groot deel deelnemers aan een cursus retoriek) in ons warme witte kerkje daarover van gedachten te wisselen. Tien enthousiaste jonge mensen – ’s middags vijf en ’s avonds vijf – vertelden hun verhaal over hoe zij in deze tussentijd van de oude naar een nieuwe cultuur handen en voeten proberen te geven aan hun idealen. Hartverwarmende verhalen, over lichtpuntjes, over zelfonderzoek, bewustwording en verandering, over wachten en geduld, over vertrouwen, overgave en onzelfzuchtigheid, over schoonheid en compassie. Ik heb deze verhalen ervaren als een soort van basis voor een nieuwe samenleving, waarvan sprankjes ook al echt doorwerken in de alledaagse realiteit. Onze sprekers – en met hen veel jonge mensen tegenwoordig – zijn enthousiast en nuchter tegelijk. Ze leven en werken midden in de harde werkelijkheid van macht en geld en toch gáán ze voor hun idealen die een heel andere kant op wijzen. Dat is lang niet altijd gemakkelijk en daar doen ze ook niet zweverig of overdreven idealistisch over. Juist daardoor krijgen de verhalen die het hart verwarmen zo’n enorme zeggingskracht en stimuleren ze tot anders denken en vooral ook doen. Door hun bijzondere oprechtheid spreken ze in hun gewone dagelijkse bezigheden steeds meer mensen aan en brengen een nieuw soort energie op gang, die goed voelt, lang na zindert en daardoor ook echte verandering mogelijk maakt.

Ook al hadden onze tien sprekers – en met hen de meesten van de aanwezigen – weinig of niets met de kerk als instituut, wat ze te zeggen hadden sloot meestal wonderwel aan bij wat ik zelf vaak als idealen vanuit de Bijbel in mijn preken verwoord. Iedereen was ook blij met de sfeer in en rond de kerk – dit is toch wel een bijzondere plek, wat is het hier goed toeven. Volgend jaar weer? Ik ben in ieder geval blij dat we gastheer/vrouw hebben mogen zijn voor deze bijzondere dag van ontmoeting, wederzijdse stimulering en het ervaren van een warme verbondenheid over en voorbij kerkgrenzen heen. En daarbij sluiten we denk ik aan bij de gedachten van Egbert Meijers in het vorige (jubileum-) nummer van ons kerkblad: ‘er zijn meer gelovigen dan kerkgangers … als kerk aansluiten bij wat er leeft … en er als dorpsgemeenschap goed op passen’. Dat kan allemaal als je geloof wortelt in de kracht die liefde heet en die ik verbind met God. Het geeft mij in ieder geval een fijn vertrouwen in de toekomst.

Voor wie het nodig heeft: kracht van Boven, voor iedereen: fijne vakantie,
en vanuit Gasselte een hartelijke groet van Jan Chr. Vaessen



Ik zou het leuk vinden als je op de gedachten in dit artikel of in andere artikelen wilt reageren. Op de vaste pagina’s ‘Artikelen’ vind je overzichten van alle op dit weblog gepubliceerde artikelen, die je vervolgens elk afzonderlijk kunt aanklikken.

maart 19, 2011

Bericht uit Sendai

Filed under: Algemene blogposts,Artikelen — Jan Vaessen @ 3:57 pm

Via Anodea Judith kreeg ik dit ontroerende bericht uit het zwaar getroffen Sendai in Japan
From Anne Thomas in Sendai, Japan where she has lived for the past decade teaching English.

    Hello My Lovely Family and Friends,

    First I want to thank you so very much for your concern for me. I am very touched. I also wish to apologize for a generic message to you all. But it seems the best way at the moment to get my message to you.

    Things here in Sendai have been rather surreal. But I am very blessed to have wonderful friends who are helping me a lot. Since my shack is even more worthy of that name, I am now staying at a friend’s home. We share supplies like water, food and a kerosene heater. We sleep lined up in one room, eat by candlelight, share stories. It is warm, friendly, and beautiful.

    During the day we help each other clean up the mess in our homes. People sit in their cars, looking at news on their navigation screens, or line up to get drinking water when a source is open. If someone has water running in their home, they put out sign so people can come to fill up their jugs and buckets.

    Utterly amazingly, where I am there has been no looting, no pushing in lines. People leave their front door open, as it is safer when an earthquake strikes. People keep saying, “Oh, this is how it used to be in the old days when everyone helped one another.”

    Quakes keep coming. Last night they struck about every 15 minutes. Sirens are constant and helicopters pass overhead often.

    We got water for a few hours in our homes last night, and now it is for half a day. Electricity came on this afternoon. Gas has not yet come on. But all of this is by area. Some people have these things, others do not. No one has washed for several days. We feel grubby, but there are so much more important concerns than that for us now. I love this peeling away of non-essentials. Living fully on the level of instinct, of intuition, of caring, of what is needed for survival, not just of me, but of the entire group.

    There are strange parallel universes happening. Houses a mess in some places, yet then a house with futons or laundry out drying in the sun. People lining up for water and food, and yet a few people out walking their dogs. All happening at the same time.

    Other unexpected touches of beauty are first, the silence at night. No cars. No one out on the streets. And the heavens at night are scattered with stars. I usually can see about two, but now the whole sky is filled. The mountains of Sendai are solid and with the crisp air we can see them silhouetted against the sky magnificently.

    And the Japanese themselves are so wonderful. I come back to my shack to check on it each day, now to send this e-mail since the electricity is on, and I find food and water left in my entranceway. I have no idea from whom, but it is there. Old men in green hats go from door to door checking to see if everyone is OK. People talk to complete strangers asking if they need help. I see no signs of fear. Resignation, yes, but fear or panic, no.

    They tell us we can expect aftershocks, and even other major quakes, for another month or more. And we are getting constant tremors, rolls, shaking, rumbling. I am blessed in that I live in a part of Sendai that is a bit elevated, a bit more solid than other parts. So, so far this area is better off than others. Last night my friend’s husband came in from the country, bringing food and water. Blessed again.

    Somehow at this time I realize from direct experience that there is indeed an Enormous Cosmic evolutionary step that is occurring all over the world right at this moment. And somehow as I experience the events happening now in Japan, I can feel my heart opening very wide. My brother asked me if I felt so small because of all that is happening. I don’t. Rather, I feel as part of something happening that is much larger than myself. This wave of birthing (worldwide) is hard, and yet magnificent.

    Thank you again for your care and Love of me,
    With Love in return, to you all,
    Anne

Ik zou het leuk vinden als je op de gedachten in dit artikel of in andere artikelen wilt reageren. Op de vaste pagina’s ‘Artikelen’ vind je overzichten van alle op dit weblog gepubliceerde artikelen, die je vervolgens elk afzonderlijk kunt aanklikken.

november 27, 2010

+x+=?

Filed under: Algemene blogposts,Artikelen — Jan Vaessen @ 2:38 pm

-x-=-2, -x+=+, daarom: +x+=+2:
ongewone wiskunde of gewoon anders kijken?

Ja-maar wat als alles lukt
Op het moment ben ik Ja-maar wat als alles lukt? van Berthold Gunster (Utrecht, 2009) aan het lezen. Een leuk boek met een positieve kijk op het leven. Gunster onderscheidt tussen een paar basishoudingen die een mens in het leven kan aannemen. De ‘nee-want’ houding, de ‘ja-maar’ houding en de ‘ja-en’ houding.
De ‘nee-want’ houding is vooral de feiten naar je hand willen zetten, niet accepteren, dat de dingen anders uitpakken dan je je had voorgesteld, je gelijk halen, voor jezelf opkomen, in opstand komen en het andere bestrijden. En dan ga je handelen, net zo lang tot de feiten zo zijn bijgesteld, dat je er mee kunt leven. De ‘ja-maar’ houding is beschouwend, niet tot echte actie komen, maar controle uitoefenen, zekerheden inbouwen. Soms is dat nodig, bijvoorbeeld in de vliegtuigindustrie, of in de boekhouding, maar over het algemeen betekent het, dat je aan de zijlijn van het leven staat in plaats van er aan deelneemt. De ‘ja-en’ houding is jezelf naar de feiten plooien. Eigenlijk is alles in het leven een kans. Ook al zijn de dingen anders dan je je had voorgesteld, juist dat feit op zich biedt al enorme kansen om allerlei avonturen te beleven die je niet van te voren had bedacht. Ook hier ga je handelen, maar niet om de feiten naar je hand te zetten, maar juist om jezelf te richten naar de feiten zoals ze zich manifesteren.
Maarten en Monique willen op een zomerse dag lekker een dagje luieren op het strand. De volle picknickmand en zonnecrème lijken echter weinig functioneel te zijn die dag, want aangekomen op het strand pakken dikke wolken zich samen, het gaat regenen en de temperatuur daalt een graad of zes. Met de ‘nee-want’ houding rij je dan of terug naar huis, of 100 km of verder naar het zuiden net zolang tot het weer is zoals je dat wilden hebben. Met de ‘ja-maar’ houding ga je op de parkeerplaats staan wachten tot het weer beter wordt . Met de ‘ja-en’ houding zeg je tegen elkaar: te gek, we gaan een heerlijke strandwandeling maken in de regen. Het zal wel lekker rustig zijn op het strand met dit weer. En als we hier weer terug zijn gaan we daar snert eten.
Alle houdingen hebben natuurlijk zo hun voors en tegens. In de ‘nee-want’ houding ben je natuurlijk heel erg assertief maar ook een dikke zeur. In de ‘ja-maar’ houding ben je erg zorgvuldig, maar ook besluiteloos. En in de ‘ja-en’ houding ben je positief en enthousiast ingesteld, maar je waait ook met alle winden mee. Gunsters doel is om zijn lezers over te halen om tot een accentverschuiving te komen, waarbij de nadruk van de ‘ja-maar’ houding meer op de ‘ja-en’ houding komt te liggen. Met de ‘nee-want’ houding heeft hij niet zo veel. En wat ik nu zo mooi vind aan dit boek is juist die genuanceerde taal van de accentverschuiving. Niet weer een nieuw zelf-help-trucje, waarmee alle problemen in één klap kunnen worden opgelost en heel veel geld gaat worden verdiend door de bedenker. Nee, het is een nieuwe manier van kijken, die verder gaat dan het exacte denken van de Aristotelische en Archimedische, lees westerse noodzakelijkheidslogica, waarop nog steeds heel veel van onze technische hoogstandjes zijn gebaseerd.

Voorbij het Aristotelisch syllogisme
In het Aristotelisch syllogisme geldt: A =/= -A (A is per definitie ongelijk aan –A). In het Oosters denken wordt daar anders tegen aan gekeken. Als de werkelijkheid, die de zintuigen waarnemen, maya (schijn, illusie) is, dan kan een boom een mens, een auto, een berg zijn. In Griekenland echter begon men al zo’n 500 jaar vóór Chr. te denken in exacte getallen en in plussen en minnen. Je zit dan in de sfeer van de wiskundige bewijsvoering en noodzakelijkheidslogica, die Aristoteles onderscheidde van de waarschijnlijksheidslogica. Nog steeds leer je op school: ‘-x-=+’, ‘-x+=-’ en ‘+x+= +’. En dit is een andere sfeer dan die van de waarschijnlijkheidslogica, waarin het gaat om de rhetorica, de poetica, gevoel en overtuiging. Met Gunster waag ik de stelligheid te betwijfelen van de eerste soort van logische beweringen – die de westerse cultuur millennia lang hebben beïnvloed en bepaald – en wil die aanvullen met de tweede soort. Ik ga voor een andere kijk op het leven, zonder overigens de waarde van de oude exacte logica te ontkennen. Maar er is meer tussen hemel en aarde. Dat wil ik graag mee laten wegen in mijn kijk op het leven en op de werkelijkheid als geheel en zodoende dat wat Aristoteles scheidde met elkaar verbinden.
Daarom eerst vanuit de waarschijnlijkheidslogica een vraagteken bij de stelling ‘-x-=+’ uit de noodzakelijk-heidslogica. Je komt er voor mijn gevoel mee in de buurt van de ‘nee-want’ houding ligt, namelijk dat het mogelijk is om het negatieve te vermijden of te bestrijden en dan op iets goeds uit te komen. Mijn eigen ervaring is een heel andere. Namelijk hoe meer ik iets bestrijd, hoe meer ik van datgene wat ik bestrijd in mij zelf toelaat en overneem. Hoe meer je bewust ten strijde wilt trekken tegen allerlei complotten die de grote banken of internationale concerns tegen de mensheid smeden en uitvoeren, hoe meer je in termen van complottheorieën gaat denken, hoe negatiever je wordt ten aan zien van de goede bedoelingen van de mens en hoe verder de hoop op een beter leven, waar je strijd om begonnen was verloren gaat; je gelooft er niet meer in. ‘-x-‘ is dan niet ‘+’ maar een dikke ‘‘!
En dan de volgende stelling: ‘-x+=-‘die voor mij in de buurt van de ‘ja-maar’ houding ligt. Ook hier kun je vanuit de waarschijnlijkheidslogica een vraagteken bij zetten, namelijk de vraag of het negatieve sterker is dan het positieve, het kwaad en de vijandschap sterker is dan de liefde en de verbinding. Mijn eigen ervaring is weer een heel andere. Als pastor kom ik heel veel kwaad, pijn en ellende tegen bij mensen. Het kwaad is vaak een ondoorgrondelijk mysterie, dat nauwelijks of niet te beheersen, laat staan op te lossen is. En toch heb ik vaak meegemaakt, dat als midden in het kwaad de verbindende liefde gaat werken, wij een warme deken slaan om hen die lijden, dat er dan een andere energie op gang komt die helend is. Het kwaad verdwijnt als het ware in de liefde, in het nog grotere, diepere en ondoorgrondelijke mysterie van de goddelijke liefde. Op die manier is ‘-x+’ niet ‘-‘ maar een dikke ‘+’.
En dan de laatste stelling die in de buurt van de ‘ja-en’ houding komt: ‘+x+=+’. Vanuit de waarschijnlijkheidslogica heb ik weer een andere beleving dan wat deze stelling beweert. Wat in deze stelling namelijk niet wordt uitgedrukt, is de meerwaarde van positieve vibes en de wederkerige versterking als die positieve vibes gaan resoneren en anderen laten mee resoneren. De plus stijgt dan exponentieel en dat zou ik uitdrukken met +2. In de ‘+x+=+’ redenering is er geen enkel verschil met de ‘-x-=+’ redenering (2×2=4 en -2x-2=4). Maar als je wat verder kijkt is dat verschil er wel degelijk. Ga maar eens een paar dagen rondlopen op het NNF (het Natural Networking Festival in de bossen van Schoonloo), maak eens een avond StandUp Inspiration mee in Amsterdam of Groningen, drink een borrel bij Naamlooz op zoveel plekken in Nederland, kijk hoe mensen elkaar helpen op Twitter, voel de energie stromen op de MKB dag in Arnhem, voel de rijke familietraditie van een hoefijzerfabriek in Groningen met een prachtige uitstraling op mens en dier. Enzovoort en zo verder …

Een andere kijk op de wereld
Nou ja, wat ik maar wil zeggen: vul de noodzakelijkheidslogica eens wat vaker aan met de waarschijnlijkheidslogica, retoriek, poëzie, gevoel, liefde. ‘Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet’ zoals Emanuel Kant de ethiek formuleerde, wordt dan: ‘Wat gij wilt dat u geschiedt doet het vooral ook aan de ander’ ‘+x+=+2’ !!! Die stelling nodigt tenminste uit om anders naar de wereld te kijken en dat maakt de toekomst een stuk rooskleuriger.




Ik zou het leuk vinden als je op de gedachten in dit artikel of in andere artikelen wilt reageren. Op de vaste pagina’s ‘Artikelen’ vind je overzichten van alle op dit weblog gepubliceerde artikelen, die je vervolgens elk afzonderlijk kunt aanklikken.

november 4, 2010

Wajomer

Filed under: Algemene blogposts,Artikelen — Jan Vaessen @ 9:43 pm





Wajomer is Hebreeuws voor zeggen, spreken, maar dan wel op zo’n manier dat het delen van energie zowel basis als doel is. Spreker en publiek worden samen in die energie boven zichzelf uitgetild. Verbinding is dus heel belangrijk: verbinding met jezelf als spreker, verbinding met je bronnen, verbinding met je publiek. Dit zijn dan ook de kernpunten in mijn cursussen ‘Spreken in het openbaar’ en zij komen ook in mijn bedrijfslogo terug. In het kader van Wajomer ontplooi ik naast mijn predikantschap verschillende activiteiten:

  • Ik geef lezingen
  • Ik leid cursussen om te leren spreken in het openbaar en begeleid mensen ook individueel daarin
  • Ik begeleid mensen met vragen op het gebied van religie en geloof

Op dit moment ben ik vooral bezig om weer een aantal cursusgroepen voor het spreken in het openbaar op te starten. Op 14 december begint er een groep in Arnhem en deze groep is vol. Op 12 januari begint een groep in Gasselte – daar is nog 1 plek vrij. Na de zomer begint er – bij voldoende belangstelling – een tweede groep in Arnhem op 20 september en in Gasselte op 21 september.

Een cursus ‘Spreken in het openbaar’ (of retoriek) bestaat uit 10 dagdelen. De cursusgroep komt op een vaste dag in de maand bij elkaar. Voor Arnhem 1 is dat de 2e dinsdagmiddag, voor Gasselte 1 de 2e woensdagmiddag van de maand. Voor Arnhem 2 (vanaf september) de derde dinsdagmiddag en voor Gasselte 2 de 3e woensdag van de maand (steeds van 13.30 tot 17.00 uur).

De cursusbijeenkomsten vinden in Arnhem plaats in buurtcentrum De Lommerd en in Gasselte in de Leerkamer van de Protestantse Gemeente Gasselte.

In ieder geval hoop ik je interesse te hebben gewekt voor de initiatieven die binnen Wajomer aan het groeien zijn. Weet je welkom op mijn website janvaessen.nl waar meer info over de cursussen wordt gegeven, of met vragen op wat voor gebied dan ook.




Stand van zaken van de cursussen

    Begindatum Locatie Cursusmidddag Beschikbaar
    14 december 2010 Arnhem, De Lommerd 2e dinsdag v/d maand VOL
    12 januari 2011 Gasselte, Leerkamer Prot.Gem. 2e woensdag v/d/ maand nog 1 plaats beschikbaar
    20 september 2011 Arnhem, De Lommerd 3e dinsdag v/d maand beschikbaar
    21 september 2011 Gasselte, Leerkamer Prot.Gem. 3e woensdag v/d/ maand beschikbaar





Reacties op de gedachten die hier of elders in dit weblog zijn verwoord zijn zeer welkom. Op de vaste pagina’s bovenaan in de rechterkolom vind je overzichten van alle blogposts op dit weblog, die je vervolgens elk afzonderlijk kunt aanklikken.

juli 6, 2010

TEDtalks en levenskunst

Filed under: Algemene blogposts,Artikelen — Jan Vaessen @ 2:11 pm
Retoriek en levenskunst
Op 30 juni had Sandra van Kolfschoten in het prachtige Filmhuis in Oosterbeek weer een TEDtalk avond georganiseerd. Dit keer was het de bedoeling dat een viertal sprekers een TEDtalk uitkozen op het thema levenskunst en daarbij met het publiek zouden delen wat voor hen levenskunst is en hoe deze TEDtalk dat voor hen duidelijk maakt. Voor mij is retoriek, het spreken in het openbaar, een levenskunst en dat heb ik geprobeerd duidelijk te maken met het heel bekende verhaal van Sir Ken Robinson ‘Do schools kill creativity?’.
Levenskunst begint bij mij als ik in mijn studeerkamer op mijn boomstammetje zit te mediteren en dan gaat het om de metafoor van de ademhaling. Je ademt zo diep mogelijk in, even rust waarin er van alles gebeurt in je wezen en dan adem je weer uit. Even rust en je ademt weer in, rust, uit enzovoort en zo verder. Zo ervaar je, dat je als persoon bent opgenomen in een groter geheel en dat je daar ook een belangrijk onderdeel van bent: je ontvangt, je herkauwt en je geeft in een voortgaand proces dat leven heet.
Zo wil ik de retoriek ook zien. Je ontvangt betekenis uit je bronnen, die je op jouw manier interpreteert. Daar begint het allemaal mee. Je laat dat allemaal een tijdje sudderen en dan ga je nadenken wat je uit die bronnen wilt delen met je publiek. Je formuleert een boodschap, denkt na over je publiek en de mogelijke weerstanden tegen je boodschap. Je bedenkt een advies op korte termijn en een doel op wat langere termijn. Als je zo in vier korte regeltjes je BWAD hebt geformuleerd, dan wordt het al een stuk gemakkelijker om een heldere opzet voor je verhaal te maken – niet meer dan 5 of 6 denkbewegingen, niet meer dan 1 illustratie per denkbeweging. Aan de hand van die opzet kun je je verhaal helemaal van te voren uitschrijven of gewoon ter plekke houden. Zo blijf je dus in contact met je bronnen, jezelf en je publiek en word je door de energie die dan gaat stromen samen naar een hoger plan getild. Dat is voor mij levenskunst. Zo doe ik het zelf elke keer als ik een preek of een ander verhaal moet houden, zo leer ik het mijn cursisten, en zo bekijk ik ook verhalen die door anderen worden gehouden – al is in dat laatste geval wel de volgorde precies omgekeerd: 1) Opzet, 2) BWAD 3) Interpretatie. Zo heb ik ook ook Ken Robinsons verhaal bekeken en ervaren als pure levenskunst.

Sir Ken Robinson: Do schools kill creativity?
1) Opzet
1) Inleiding
* Menselijke creativiteit is heel divers
* We hebben geen idee hoe de toekomst eruit zal zien
* Het onderwijs pretendeert dat wel tegen beter weten in en dat gaat ten koste van de creativiteit van leerlingen en hun geloof in een betere wereld
* Conclusie: creativiteit is net zo belangrijk als geletterdheid
2) Het contraproductieve schoolsysteem
Een absolute voorwaarde voor creativiteit is niet bang te zijn om fouten te maken (zoontje in kerstspel). Het schoolsysteem leert kinderen die angst en helpt zo hun creativiteit om zeep, maakt van geboren vrije kunstenaars bange volgzame burgers (Shakespeare, ‘schoondochter’ Sarah).
3) Het meervoudige inzicht
Ons schoolsysteem (in de westerse cultuur) prefereert het logisch mathematisch inzicht dat (volgens Howard Gardners Frames of Mind) maar één van de vele intelligenties of inzichten is die het menselijk brein huisvest. Het gaat dus voorbij aan belangrijke ruimtelijke, taalkundige, lichamelijke en andere soorten inzicht die in de creativiteit van de hele mens zo’n belangrijke rol spelen (de professor op de dansvloer, het lichaam transportmiddel voor het hoofd). Zo wordt in ons huidige schoolsysteem alleen het hoofd ontwikkeld, waardoor je de mens beter kunt controleren en inpassen in het systeem van de industriële revolutie. Maar dat systeem is inmiddels een gepasseerd station geworden.
4) De hele mens
In onze tijd worden we geconfronteerd met een enorme academische inflatie: titels stellen niks meer voor, hun waarde fluctueert zo dat ze geen enkele garantie meer vormen voor een glanzende carrière. Alleen het hoofd ontwikkelen is dan ook zinloos, we gaan voor de hele mens en al zijn verschillende soorten inzicht, die allemaal even waardevol zijn. Want intelligentie is drievoudig: 1) divers en pluriform 2) dynamisch, schept nieuwe verbindingen en 3) onderscheiden – Julian Lynn, uitzonderlijk danstalent en geen ADHD kind
5) Conclusie
Laten we gaan voor een nieuw begrip van menselijke ecologie, waarbij we Al Gore’s begrip van ecologie op de mens toepassen en in de menselijke verbeelding alle menselijke capaciteiten en talenten gaan vieren. Waardeer de menselijke creativiteit om z’n rijkdom en het kind als teken van hoop, die daarmee is verbonden. Ofwel ontwikkel het hele kind, zodat het een betere wereld kan gaan creëren dan de wereld die wij voor hen in een te beperkte vorm hebben geperst.
Bespreking
Waardering: Heel heldere en vooral eenvoudige opzet: een structuur met 5 goed doordachte en onderscheiden denkbewegingen, die helder met elkaar samenhangen.
Kritiek: Te veel beelden per denkbeweging die een eigen leven gaan leiden, zeer humoristisch maar ook verwarrend: ze leiden af van de rode lijn van het hele verhaal en daardoor worden ook de overgangen tussen de afzonderlijk denkbewegingen soms wat minder duidelijk.

2) BWAD
Boodschap: help kinderen om hun hele wezen te ontwikkelen, het gaat om hun toekomst
Weerstand: angst voor controleverlies in een totaal onzekere toekomst
Advies: blijf leren door met humor en zelfrelativering naar de oude patronen en jezelf te kijken
Doel: een onderwijssysteem, waarin het gaat om het kind, dat een betere wereld gaat creëren
Bespreking
In Ken Robinsons verhaal komen veel meer zaken aan het licht dan je in eerste instantie zou vermoeden. Je moet dit verhaal dan ook meerdere keren beluisteren om dat er allemaal uit te halen. Het gaat namelijk niet alleen om een heel nieuw onderwijssysteem, maar ook om een heel nieuw mensbeeld, een hele nieuwe cultuur, een veel betere wereld die onze kinderen moeten gaan scheppen. En leraren kunnen hun leerlingen alleen maar daarbij helpen als ze zelf ook leerling willen blijven.

3) Interpretatie
Bij het interpreteren van teksten/bronnen kun je uitgaan van de bron die voor je ligt of van jezelf als lezer. De Franse filosoof Paul Ricoeur probeert op een dialectische manier beide polen in het interpretatieproces bij elkaar te krijgen en wel in de creatieve verbeelding. Voor hem is het zaak om met alle mogelijke middelen de wereld van de tekst te ontdekken en dan daarin je eigen wegen te gaan. En dat is precies wat Sir Ken Robinson doet.
Bespreking
Robinson behandelt zijn bronnen met respect, dat wil zeggen hij laat ze niets zeggen wat ze niet zeggen. Dat geldt voor Shapespeare, Julian Lynn, Al Gore en al z’n voorbeelden, maar ook voor Howard Gardners boek Frames of Mind, dat ik beschouw als de belangrijkste bron van dit verhaal, terwijl ook nog Parker Palmers boek The courage to teach op de achtergrond mee speelt. En toch gaat Robinson zijn eigen weg: met humor en zelfrelativering ontwikkelt hij een nieuw begrip van de menselijke verbeelding, de creativiteit en uiteindelijk ook een heel positief toekomstbeeld. Daaraan kan het huidige onderwijssysteem dienstbaar zijn als ze in die richting wil mee veranderen. Zo niet dan doet ze de leerlingen en de wereld onrecht. Zo ja, dan bouwt ze nu al – in de creatieve verbeelding – mee aan een betere wereld.

Conclusie:
Wat ik zo mooi vind aan het TED verhaal van Sir Ken Robinson is dat de spreker niet een afstandelijk verhaal houdt over creativiteit in leerprocessen waarbij hij zelf buiten schot blijft. Door alle intelligenties als gelijkwaardig te ervaren en te behandelen verpersoonlijkt Robinson met zijn verhaal de creativiteit die hij in zijn verhaal bepleit. Daardoor blijft hij verbonden met zijn bronnen, zichzelf en zijn publiek en dat vind ik levenskunst. En nog mooier is dat die verbondenheid niet een kwestie is van magie, maar gewoon valt te leren door iedereen die daarvoor open wil staan.

Ik zou het leuk vinden als je op de gedachten in dit artikel of in andere artikelen wilt reageren. Op de vaste pagina’s ‘Artikelen’ vind je overzichten van alle op dit weblog gepubliceerde artikelen, die je vervolgens elk afzonderlijk kunt aanklikken.

december 20, 2009

De cultureel creatieven

Filed under: Algemene blogposts,Artikelen — Jan Vaessen @ 8:37 pm
Sinds 1 oktober dit jaar ben ik mijn eigen bedrijfje begonnen. Het heet Wajomer en dat is Hebreeuws voor zeggen, spreken. Het geven van lezingen, het leiden van cursussen om te leren spreken in het openbaar en ook de meer persoonlijke begeleiding van mensen daarin, ik doe dat al jaren, want daar ben ik goed in. Maar als je de markt op gaat – zo leerde ik ooit op de HEAO – dan is het goed om die markt te verkennen en onder te verdelen in segmenten en om daar dan vervolgens een paar van uit te kiezen waar je je zo efficiënt mogelijk op kunt richten. Het marktsegment waarin ik de meeste waarde kan bieden en creëren lijkt mij een groep mensen die ik maar even wil aanduiden als ‘de cultureel creatieven’.
Ik kwam deze term tegen in het boek Spirit in Finance van Ivo Valkenburg (2009, p. 76). Ivo baseert zich op de Amerikaanse socioloog dr. Paul Ray, die in een Westerse samenleving drie groepen van elkaar onderscheidt: de traditionalisten (25%), de modernisten (50%) en de cultureel creatieven (25%). De eerste groep verdedigt de waarden en normen van het verleden met hand en tand. De tweede groep gelooft in de newtoniaanse kijk op de van buitenaf beheersbare wereld, en de onaantastbare rechten van het individu. De derde groep die groeiende is, is spiritueel geïnspireerd, gelooft in technologische en economische vooruitgang, heeft een holistische lijk op de wereld, wil verandering van ‘binnenuit’ stimuleren, zijn ondernemend en creatief met spitrituele en psychologische diepgang en gaan daarbij voor het creëren van echte waarde (in termen van duurzaamheid, vakmanschap, liefde en ethiek).
Deze laatste groep is het segment in mijn ‘markt’ van sprekers in het openbaar, waarop ik mij wil richten Nu heb ik alleen het idee, dat deze cultureel creatieven in alle lagen van de samenleving te vinden zijn en ook dat een deel van de groep die zich cultureel creatief noemt het niet echt is – dat wil zeggen toch voor het grote, snelle geld gaan en minder voor waarde. Dat maakt de doelgroep, die ik wil leren spreken in het openbaar, wel moeilijk traceerbaar. Ik wil geen tijd verliezen en doelgericht aan het werk met mijn ‘bedrijfje’. Criteria, die helder beschrijven waarom mensen wel of niet met mij in zee willen gaan, zijn daarom een must. Ik ben druk aan het zoeken en heb er tot nog toe drie gevonden

1) De geleidelijke overgang
Een eerste criterium om de cultureel creatieven mee op te sporen is voor mij: ‘ben je bereid om oude patronen op nieuwe manieren te vullen?’ Ik ben niet uit op een revolutie, waarin tegen al het oude wordt gevochten en vervolgens over boord kan worden gegooid. Het is mijn ervaring, dat hoe meer je tegen iets vecht, je juist dat wat je bevecht in jezelf integreert. Revolutie werkt averechts en staat in ieder geval niet in het teken van de liefde. Ik ga meer voor geleidelijke overgang, het waarderen van al het goede dat in het verleden tot stand is gebracht en dat op een nieuwe, liefdevolle manier verbinden met wat wijzelf nu tot stand brengen. Daarmee wordt het oude gerespecteerd en tegelijkertijd getransformeerd naar iets nieuws.
Het gaat in dit criterium om een soort grondhouding. Iedereen weet zo langzamerhand wel, dat het anders moet. De vraag is alleen hoe? De weg van de geleidelijke overgang is een moeilijke en vaak harde weg, maar voor mij de enige weg om sektevorming en meer van dat soort fundamentalistische ongein te voorkomen. Het gaat mij niet om een apart paradijsje voor een paar enkelingen, maar om een heel nieuw tijdperk gebaseerd op liefde dat zich op grote schaal – het liefst mondiaal – moet gaan doorzetten.

2) Het mag iets kosten
Een groot deel van de echt cultureel creatieven kom ik tegen in de netwerken. Dat zijn heel vaak mensen die hun baan hebben opgezegd, voor zich zelf zijn begonnen en niet over voldoende financiële middelen beschikken om hun idealen te realiseren. Daar vind ik dan een tweede criterium: ‘mag je ideaal iets kosten?’ Bij deze mensen is dat het geval en ze zijn me dierbaar. Ik wil graag deze mensen helpen om geloofwaardig over te komen in hun presentaties voor klanten, want daarmee maken ze echt verschil, brengen ze ‘spirit in finance’ en werken ze mee aan het realiseren van de idealen van het nieuwe tijdperk gebaseerd op liefde. Alleen wordt het in deze tijd van crisis en krapte steeds moeilijker om groepen vol te krijgen. Ik vind dat mijn cursus retoriek van 10 dagdelen € 750,- waard is en ik vraag aan het begin € 450,- aanbetaling. Het resterende bedrag wordt door de cursist zelf vastgesteld op basis van waardebepaling achteraf, financiële draagkracht enzovoort. Waar ik steeds weer tegen aan loop is dat de deelnemers het volle bedrag wel graag willen maar gewoon niet kunnen betalen. Het opleidingsniveau van deze mensen verschilt heel erg, maar daar kan ik me in de cursussen prima bij aanpassen. Als predikant en docent (middelbaar, universitair en postdoctoraal onderwijs) ben ik gewend om niveaus in te schatten en erop in te tunen. Diversiteit in kennisniveaus maakt de groepsprocessen enorm boeiend: deelnemers gaan daardoor aan elkaar groeien.
Een ander deel van de cultureel creatieven zit in het marktsegment van topmanagers, wetenschappers, politici, kortom mensen met voldoende financiële middelen en hoog kennisniveau met wie je op reis kunt naar Madeira of andere hemelse oorden en aan wie je ook veel hogere bijdragen voor een cursus kunt vragen. Dat voorkomt vrijblijvendheid en stimuleert de echte leerprocessen, want hier wordt waarde geboden. En ook hier geldt het criterium: ‘mag je ideaal iets kosten?’ In deze groep zal dat meer in de richting gaan van tijd voor studie en zelfonderzoek, ego-verlies, aanzien en positie dan om puur geld, maar even waardevol. Met een hoog kennisniveau kun je ook wat abstracter inzetten en je toespitsen op meer algemenere ontwikkelingen in cultuur en maatschappij, waarop juist deze mensen ook echt invloed hebben. En ook daar liggen enorme kansen en reële mogelijkheden om het nieuwe tijdperk gebaseerd op liefde naderbij te brengen. Ik vind dit daarom een heel belangrijke groep, waar ik geen directe toegang toe heb en waar ook de toegankelijkheid veelal wordt afgeschermd. Hetzelfde gebeurt trouwens in de wetenschap, in de kerk, overal waar het op de hogere posities aankomt. Ik ben alleen niet geïnteresseerd in hoge posities, maar in het naderbij brengen van het nieuwe tijdperk gebaseerd op liefde. En daarom blijf ik deze groep en vooral de cultureel creatieven daarin belangrijk vinden.

3) De verbinding
Een derde criterium waaraan de doelgroep waar ik mij op wil richten zou zijn: ‘ga je voor de verbinding?’ Het valt mij op dat steeds meer cultureel creatieve zzp’ers tegenwoordig op zoek gaan naar allerlei nieuwe vormen van samenwerking. Hun eenmansbedrijfje is een vorm, die handig is om geld- en informatiestromen goed te reguleren, maar staat in feite toch in dienst van een groter geheel. En dat grotere geheel is meer dan de simpele optelling der delen. Expertise en netwerken worden gedeeld, waardoor een krachtige verbinding ontstaat, waar veel meer mensen wat aan kunnen hebben dan in het geval dat je alles in je eentje doet.
Zo zit ik op dit moment in een samenwerkingsverband met Piet Hurkmans en Sander Datema. Alle drie hebben we wat met retoriek en alle drie hebben we onze eigen invalshoek. Sander (acteur) benadert het spreken in het openbaar vanuit de performance (de vorm), Piet (ex tv programmamaker) vanuit het contact tussen spreker en publiek (de verbinding) en ik vanuit de interpretatie van bronnen (het verhaal). Zo ontstaat een soort retoriek carrousel waaraan je deelnemers aan een studiedag van drie verschillende onderdelen van de retoriek kunt laten proeven. Daarna kan men zich verder verdiepen in de materie van zijn of haar keuze bij één van ons drieën of bij twee of alle drie. Ook het experiment van Sanne en Nils Roemen, waarin de oude en de jonge garde bij elkaar wordt gebracht met het doel van elkaar te leren en met die kennis nieuwe projecten op te zetten zit in deze sfeer. Ook hier zoeken naar de verbinding, het meest wezenlijke element van de liefde, lijkt me zo.
Maar ook buiten de netwerken waar ik zelf in zit neem ik soortgelijke ontwikkelingen waar: in de politiek, in het bedrijfsleven, in de maatschappij en verder in het succes van tijdschriften als Mind en Happinez. Voor mij is de verbinding, waarin meerwaarde wordt gecreëerd en gedeeld het belangrijkste criterium voor de cultureel creatieven. In feite komen de vorige twee criteria hier bij elkaar.

Het is best wel leuk om criteria te hebben om de cultureel creatieven mee te traceren of te beschrijven, maar wat doe je er mee, hoe bereik je hen en hoe help je hen om het tijdperk van de liefde daadwerkelijk naderbij te brengen. Ik denk, dat jij en ik hierin iets voor elkaar zouden kunnen betekenen. Van Ramses Shaffy heb ik het volgende motto geleerd: loop nergens achteraan, maar omarm alles wat op je weg komt. Daarom ben ik benieuwd naar jouw reactie, cultureel creatieveling. Want wij gaan samen het nieuwe tijdperk gebaseerd op liefde met rasse schreden naderbij brengen.

Warme groet en fijne Kerst
Jan

Ik zou het leuk vinden als je op de gedachten die hier of elders zijn verwoord wilt reageren. Op de vaste pagina’s (bovenaan in de rechterkolom) in de rubriek ‘Algemene blogposts’ vind je overzichten van alle in deze categorie gepubliceerde blogposts, die je vervolgens elk afzonderlijk kunt aanklikken.

Volgende pagina »

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.